Voor Diesje – Johan Verpalen



Probeer maar eens een prijs te winnen bij het studentenweekblad Propria Cures als de zittende redactie besloten heeft dat ze je niet mogen en dat ze bovendien duidelijk aangeven dat ze willen voorkomen dat je na de PC Onthooftprijs ook nog de Keefmanbokaal gaat winnen.
Een pseudoniem, in dit geval Johan Verpalen, lag voor de hand. Verpalen was de achternaam van mijn grootmoeder. Hans en Johan liggen niet zo heel ver uiteen. Ook besloot ik drie stukken in te sturen. Een daarvan was een verhaal dat heel makkelijk te herkennen was als door mij geschreven door een onderwerp te kiezen dat vaker in mijn werk voorkwam. Plus nog twee verhalen die ik verstuurde in enveloppen van instanties waar iemand als ik zeker niet zou werken.

Interessant voor thuiswerkers die zich niet kunnen concentreren, omdat er nu kinderen om hen heenlopen, is dat dit verhaal is geschreven met een kamer vol stewardessen die om het hardst zaten te kwekken over allerlei schrijnend oppervlakkige onderwerpen. Ik had een koptelefoon op met muziek van Jacques Brel. Heel rustgevend.

Hans van der Kamp

Max van Norden – Betalen moet iedereen


Mijn eerste verhalen verschenen in De Held, het lijfblad van de Maximalen en tegelijkertijd verschenen dezelfde verhalen ook, voorzien van mijn pentekeningen, in Penthouse. Dit alles niet onder mijn eigen naam, maar onder het pseudoniem Max van Norden. Dat laatste werd door mijn moeder geëist, omdat zij vreesde dat haar goede naam, als voorzitter van het Katholiek Vrouwengilde en als bestuurslid van de Emancipatieraad, mogelijk schade zou kunnen oplopen.

Ze moet een vooruitziende blik gehad hebben, want ondanks het feit dat ik nog geen letter gepubliceerd had toen zij met haar eis kwam, bleek vrijwel alles wat ik later zou publiceren voor de nodige controversen te zorgen. Omdat ik het haar toch kwalijk nam, koos ik voor de naam Van Norden omdat het bijna een perfect anagram is van haar meisjesnaam.

Later zou ik zowel onder Max van Norden als mijn eigen naam schrijven. Inmiddels meer dan twintig jaar later ben ik Max van Norden en Hans van der Kamp los van elkaar gaan zien. Bij elk nieuw project betrap ik mezelf erop dat ik mij afvraag of het iets voor mij is of iets voor Van Norden.

Deze negen verhalen spelen zich af tegen het decor van het Red Light District eind jaren tachtig, dat toen nog gewoon de Wallen heette. Hopelijk stoort niemand zich aan het feit dat ik de verhalen intact heb gelaten en niet spreek over sekswerkers, maar over hoeren.

U kunt het audiobook hier downloaden. Er is tevens een eBook beschikbaar op deze pagina.

Hans van der Kamp

Albert Camus – The Plague


Een tijdje geleden riep ik enthousiast dat ik De Pest ging voorlezen. Dan zijn er altijd wel lieve mensen die me daar aan herinneren en vragen waar dat audiobestand nu blijft.

Als ik zeg dat ik er nog aan werk, gelooft niet iedereen dat. Die mensen hebben geen idee van de lengte van de roman. Vandaar dat ik hier alvast even de Engelstalige versie neerzet met elf (!) uur luisterplezier. U kunt het bestand ook hier [ Downloaden ]
 

NTV in crisistijd [2]



[ Download aflevering 2 ]
 
De tweede aflevering van NTV Radio, nu gehost op onze eigen server. Vijf jaar geleden ruilden we in deze bijzonder kleine woning aan de Nieuwmarkt het leefgedeelte in voor achtergrondrollen, statieven, softboxen en studioflitsers. Het werd de kleinste fotostudio van Amsterdam.

Al snel bleek de fotostudio met een beetje moeite, en totaal andere lichtbronnen, ook geschikt voor video, waardoor een kleine filmstudio ontstond. Dat vroeg meteen om meer krachtige computers en daarvoor ruilden we een deel van het keukentje in. Nu bleek er geheel onverwacht ook nog wat ruimte voor een geluidsstudio in de slaapkamer te zijn, die ook al het domein is van het archief van meer dan veertig jaar fotografie (analoog & digitaal), literair tijdschrift de Opkamer, het AMEA en diverse andere projecten.

48 vierkante meter mag dan niet veel ruimte zijn, maar voor twee workaholicsie, die niet van televisie kijken of op de bank hangen houden, is het ruimte genoeg. Nou ja, we gaan op een eventueel aanbod van een bedrijfsruimte waarschijnlijk wel in. Alhoewel we bij voorbaat al weten dat we de sfeer hier dan oprecht zullen missen.